klasztor:
  * HISTORIA ZGROMADZENIA * ŚW. URSZULA LEDÓCHOWSKA
 
nasze dzieła:
  * ŚWIETLICA * DOM POMOCY SPOŁECZNEJ * KATECHEZA
 
chór:
  * O CHÓRZE * OSIĄGNIĘCIA * REPERTUAR * GALERIA * BLOG
 
zabytki:
  * KLASZTORU * KOŚCIOŁA
 
inicjatywy:
  * RATUJMY KLASZTOR! * PLENER MALARSKI * JARMARK URSZULAŃSKI * REMONT
 
galerie:
  * ZDJĘCIA ARCHIWALNE
 
linki:
  * URSZULANKI SJK * FILIPINY * DOM ŚWIATEŁKO * URSZULANKI NA ŚWIECIE - BLOG
 
kościół:
  * HISTORIA * UROCZYSTOŚCI * LUDZIE
       

 

Architektura klasztoru
Od północy do kościoła przylega klasztor zbudowany w czworobok, jak większość klasztorów średniowiecznych. Na parterze mieściły się sale wspólne - zakrystia, kapitularz, refektarz, na górze - cele zakonne. Najstarsze skrzydła zachodnie i północne w zniesiono w XIII i XV wieku, skrzydło wschodnie w XVI wieku, a skrzydło południowe w 1651 roku. W skrzydle wschodnim wmurowana jest kamienna kula, pamiątka po najeździe krzyżackim. Budynki klasztorne są otynkowane. Poza czworobok klasztoru wysunięty jest stanowiący nieregularne przedłużenie skrzydła zachodniego dawny priorat, czyli siedziba przeora. Budynek ten powstał wcześniej niż kościół. Pierwotną jego wielkość wyznaczają piwnice, które są jedynym zachowanym wczesno gotyckim wnętrzem w całym klasztorze. Obecny wygląd prioratu jest wynikiem dość zasadniczych zmian i przeróbek z lat 1777 i 1925 (część budynku rozbudowano). Połowę parteru zajmuje dawny refektarz, którego strop zdobiony jest dekoracją stiukową w typie kalisko-lubelskim z cennymi obrazami na ścianach. W okresie międzywojennym i po wojnie mieściła się w budynku prioratu szkoła podstawowa. Obecnie w budynkach klasztornych mieści się Dom Pomocy Społecznej i pomieszczenia mieszkalne dla sióstr oraz mała kaplica.

 


wirydarz

wirydarz

kaplica

kamienna kula, pamiątka po najeździe krzyżackim

Dzisiejsze: refektarz, kuchnia i spiżarnia jak i zakrystia mają masywne sklepienia kolebkowe z lunetami i piękne, oryginalne kraty w oknach pochodzące z XVI lub XVII wieku, ręcznie kute.
Zakrystia, wybudowana wraz ze znaczną częścią klasztoru po roku 1594 przez O. Feliksa Gozdawę, prowincjała dominikanów. Feliks herbu Gozdawa, rodem z Sieradza, wstąpił tutaj do klasztoru w 1550 roku, mając lat 13. Po otrzymaniu święceń został wysłany na wyższe studia do Bolonii, gdzie otrzymał stopień doktora teologii. Doszedł do wysokich godności w zakonie. Jako prowincjał zawsze pamiętał o swym rodzimym klasztorze. Wystarał się u króla Zygmunta III o zasiłek pieniężny na rozbudowę kościoła i klasztoru. Powiększył bibliotekę aż do 5 tysięcy tomów. Słynął z uczoności i świętości. Umarł w Sieradzu w 1602 roku, pochowany pod wielkim ołtarzem.
Portrety w zakrystii: O. Feliks herbu Gozdawa, zasłużony dwukrotny prowincjał, o którym była mowa. Portret malowany w XVII wieku, przemalowany w XVIII wieku.
O.Piotr Dyrowski, przeor pod koniec w. XVIII, autor dzieł teologicznych i porywający kaznodzieja, entuzjasta Konstytucji 3 Maja. Napisał ciekawy żywot O. Feliksa. Portret z lat początkowych XIX wieku.
Ks. Urbankiewicz, portret z lat około 1820. Osobistość nieznana, proboszcz pabianicki.
Sprzęty w zakrystii z XVIII wieku, przyozdobione fragmentami rzeźb ze starych ołtarzy.
Drzwi z XIV - XV wieku okute żelazem. Piękne kraty w oknach, ręcznie kute pochodzące z XVI - XVII wieku.


widok z krużganków na wirydarz

krużganki

Krużganki - wejście na krużganki prowadzi przez furtę klasztorną, znajdującą się w zachodnim skrzydle od strony ulicy Dominikańskiej. Maja one sklepienie kolebkowe z lunetami, właściwe dobie renesansu i baroku.
W roku 1940 Niemcy zburzyli fragment muru półkolistego z cegieł średniowiecznych w północno - wschodnim rogu krużganku tzw. "basztę". Była to, jak się zdaje, klatka schodowa.
Część krużganku, przylegająca do kościoła, została wybudowana w 1651 r. za przeora O.Mikołaja Piaskowskiego, który murarzowi za robotę zapłacił 380 zł. i dołożył "żyta korcy 10".
Obrazy i rzeźby na krużganku są przeważnie nieznanych autorów.
Obraz św. Stanisława - przedstawia wskrzeszenie Piotrowina. Według legendy, Święty miał go wskrzesić i przyprowadzić jako świadka na sad króla Bolesława Śmiałego. Obraz malowany w 1647 r. przez Jana Drużla, staraniem przeora Feliksa ze Żnina. W orszaku biskupa - postać portretowa któregoś z Wężyków (podobno starosty sieradzkiego Jana), na dole herb Wąż.
Obraz św. Jana Nepomucena, - który za zachowanie tajemnicy spowiedzi zamęczony i utopiony w Wełtawie w XIV wieku. Patron spowiedników. Obraz ten, dobrego pędzla z XVII wieku, znajdował się w chórze zakonnym.
Św. Wincenty Ferrariusz - wielki kaznodzieja dominikański. Żył w XIV i XV wieku. Działał w Hiszpanii i we Francji. Mówił o sądzie Bożym i nawoływał do pokuty. Kazania jego były tak wstrząsające, że go nazywano Aniołem Sądu. Na obrazie trzyma otwarta księgę z tekstem Apokalipsy: "Lękajcie się Boga i oddawajcie Mu cześć, albowiem nadchodzi już godzina sądu Jego". Dobry obraz w guście włoskim z XVIII wieku.

Obraz Błogosławionego Sadoka z Towarzyszami, Męczennikami - z r. 1810 malował Kaleński, spóźniony styl rokoko, występuje w partiach architektonicznych i ornamentalnych oraz w grupie aniołów zstępujących z nieba z palmami i koronami. Na jednym obrazie przedstawione są trzy sceny:1. Lektor czyta Martyrologium i wymienia 40 męczenników sandomierskich. Zdumieni tym przeor i zakonnicy sprawdzają i widzą złotymi literami wypisane słowa; 2. Nazajutrz Tatarzy wtargnęli do Kościoła, wymordowali 40 braci sandomierskich, śpiewających antyfonę:salve Regina; 3. Zwycięski zastęp męczenników z przeorem błogosławionym Sadokiem na czele, z palmami i mieczami.

Św. Juda Tadeusz - Apostoł. Bliski krewny Pana Jezusa, podobno głosił Ewangelię w Mezopotamii i w Persji, gdzie poniósł śmierć męczeńską. Według legendy miał on otrzymać podobiznę Chrystusa, której widok uzdrowił króla Abgara.
Męczeństwo św.Piotra z Werony. Jest to pierwszy męczennik dominikański, zabity przez Albigensów pod Mediolanem w połowie XIII wieku. Umierając wypisał na kamieniu "Credo" palcem umaczanym we własnej krwi.

Pan Jezus w cierniowej koronie, dobra kopia według Guido Reniego, którą wykonał w roku 1837 major WP Tomasz Suliński, zapewne uczestnik powstania listopadowego.

Pan Jezus Ukrzyżowany, dzieło pobożnego natchnienia i dużego talentu, rzeźba w drzewie z XVI - XVII wieku, wspaniale wykonane stopy. Pod tym krzyżem odprawiały się Msze święte zimą 1939 - 1940 roku. Tu się modlili i przystępowali do Komunii św. nasi żołnierze, ranni jeńcy polscy. Msze celebrował śp. ks.Bińkowski, który później również został wywieziony i zginął w Dachau w sierpniu 1942 roku. Po obu stronach krzyża posążki dębowe Matki Boskiej i św. Jana, nieudolne prace z XVIII wieku.

 

 


madonna gotycka

Ołtarz Matki Boskiej Częstochowskiej

Madonna gotycka - pełna niezwykłego uroku w postawie i ekspresji. Rzeźba w lipowym drzewie z lat 1420 - 1430. Autor Madonny nieznany, pierwszorzędny artysta snycerz; śladów polichromii prawie nie ma, korony rzeźbione w drzewie i jabłko - zaginęły.
Pogłoska o istnieniu szkoły sztuk pięknych przy klasztorze jest oparta na nieporozumieniu. Schola artium, którą wymieniają stare zapiski, była szkołą średnią, ogólnokształcącą, lektor artium Michael de Snena (Żnina) z r. 1426 był nauczycielem przedmiotów szkolnych, a owe "sztuki" (artes) średniowieczne to: gramatyka, retoryka, dialektyka (trivium) - oraz arytmetyka, geometria, muzyka i astronomia (quadrivium). Rzeźby i malarstwa uczono się wówczas prywatnie jak rzemiosł w pracowniach z mistrzem i czeladnikami. Pierwsza szkoła sztuk pięknych (akademia bolońska) powstała dopiero w wieku XVII.

Ołtarz Matki Boskiej Częstochowskiej - bardzo skromny przykład stylu neoklasycznego z połowy XIX wieku. Ołtarz ten został przeniesiony z kościoła na dawne miejsce na krużganku.